ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΟΛΗ

Περπατώ μόνος μέσα στη νύχτα μετά τη μεγάλη μπόρα. Αδέσποτος ανάμεσα στα τσιμέντα και τα πλακάκια. Τώρα όλα έχουν τελειώσει. Σεισμοί λιμοί και καταποντισμοί. Η ώρα πλησιάζει τέσσερις και οι βρεγμένοι δρόμοι έχουν γεμίσει από στρατιές σαλιγκαριών που θέλουν να αυτοκτονήσουν ηρωικά. Δεν τα αδικώ. Έτσι κι αλλιώς η ζωή είναι μάταιη. Μα αυτά έχουν άγνοια του κινδύνου και σίγουρα κάτι ψάχνουν μέσα στα σκοτάδια. Όπως κι εγώ. Ελπίζω πως κάτι θα συμβεί. Ας πούμε ένα ανώνυμο σεξ στα όρθια με κάποιον άγνωστο. Προσπαθώ να μην τα πατήσω. Μάταιος κόπος. Κάθε τόσο ακούω κι ένα κριτς κρατς μα συνεχίζω την πορεία μου ατάραχος σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σπουδαία τα λάχανα. Είναι χιλιάδες και δεν έχουν ανάγκη. Εγώ μόνο ένας που κάθε τόσο κοιτάζω ψηλά στον ουρανό το θολό κουτσουρεμένο φεγγάρι που παλεύει γενναία ανάμεσα στα μαύρα σύννεφα. Κι ας είναι οι πιθανότητες εναντίον του. Έχει λίγες ελπίδες να επικρατήσει. Τουλάχιστον είναι μία ωραία εικόνα και μια ρομαντική περιγραφή που με αποζημιώνει. Χαχα. Απόψε νιώθω και πολύ ποιητής ο μαλάκας. Περνιέμαι για πολύ σπουδαίος.

Δεν έχω ύπνο και στο σπίτι δεν με περιμένει κανείς. Ίσως μόνο μια γκρίζα κατοικίδια σαύρα έξω απ’ το παράθυρο της κουζίνας που βλέπει στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Έχουμε βγει πάλι εκτός προγράμματος. Θα είναι πεινασμένη μα η περιοχή έχει μπόλικα ποντίκια και αρουραίους. Δεν την φοβάμαι. Θα καταφέρει να επιβιώσει μέχρι το πρωί που θα επιστρέψω. Είναι μυαλωμένη και θα κάνει τα κουμάντα της. Μην τα περιμένει όλα έτοιμα και στο πιάτο. Η επιβίωση είναι ένα δύσκολο πράγμα. Δίπλα στον πράσινο κάδο των σκουπιδιών ένα λευκό περιστέρι παλεύει με ένα μεγαλόσωμο σκύλο ράτσας κοπριτέξ και μάρκα με έκαψες. Έρε κάτι πράσα. Δεν είμαι και σίγουρος. Μπορεί και να παίζουν τα σκασμένα. Έχει ανέβει στη ράχη του και του δαγκώνει το αυτί. Καλά του κάνει. Πέρασα ξυστά από δίπλα τους μα δεν μου έδωσαν σημασία. Χέστηκαν που με γνώρισαν. Λες κι ολόκληρη η φύση συνωμοτεί εναντίον μου. Μα εγώ δεν πείραξα κανέναν. Θέλουν να με ξεκάνουν. Κινδυνεύω. Πρέπει να ανοίξω το βήμα μου μήπως και γλυτώσω. Τους βλέπω όλους να με κυνηγούν. Με έχουν πάρει στο κατόπι. Άνθρωποι και ζώα μαζί.

Αυτό τον καιρό είμαι σε ένα ψιλικατζίδικο. Εύκολη δουλειά και με ευοίωνες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης και επιτυχημένης καριέρας. Έχει και την πλάκα της. Χτυπάω στη μηχανή τσίχλες και καραμέλες. Κρατάω πάντα τη νυχτερινή βάρδια μα σήμερα έχω ρεπό. Γι’ αυτό δεν μου κολλάει ύπνος. Ξεσυνήθισα. Αν δεν ξημερώσει και δεν βγάλει ο ήλιος κέρατα δεν κλείνει το μάτι μου. Δεν σβήνει το μυαλό μου. Στα ρεπά μου ταλαιπωρούμαι. Δεν την βγάζω καθαρή. Βρικολακιάζω και ψάχνω μέσα στα σκοτάδια για ανθρώπινο αίμα. Πέρασα κι απ’ το καφενείο και ήπια λίγο για να ζαλιστώ. Δεν έγινε τίποτα. Είμαι σε υπερένταση και περπατώ ασυναίσθητα μέσα στην άδεια νύχτα σαν την έρημη κατάρα. Δεν ξέρω πού πηγαίνω και πού τραβώ. Δηλαδή όπου με βγάλει ο δρόμος. Νιώθω σαν χαμένος μα είμαι μόνος και τουλάχιστον μπορώ να κάνω ότι θέλω κι ότι γουστάρω κι ότι καβλώνω μακριά από τα περίεργα και αυστηρά βλέμματα των άλλων. Να φτύσω τις ροχάλες μου χάμω. Να φυσήξω την μύτη δυνατά και να πεταχτούν ελεύθερα οι μύξες μου τριγύρω. Τι ωραία. Τι καλά. Να την ξύσω και να βγουν στρογγυλά κακαράκια. Να κατουρήσω στην επόμενη γωνιά. 

Σήμερα δεν μπόρεσα να μείνω ούτε λεπτό μέσα. Ούτε για μια στιγμή. Δεν άντεχα την μοναξιά στους τέσσερις τοίχους. Το ίντερνετ στο λάπτοπ δεν μπορούσε να με παρηγορήσει ούτε και να με αποκοιμίσει. Ούτε καν μια τζούφια ξεθυμασμένη μαλακία παρέα με ένα σαζομαζοχιστικό πορνό της συμφοράς δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω. Τρελά πράγματα. Αν και οι τσόντες δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση όσο μεγαλώνεις. Βγήκα έξω στην νυχτερινή πόλη και ίσως κάτι να συμβεί. Ένα ανώνυμο σεξ. Μια ξεπέτα στα όρθια. Μια γνωριμία του κώλου δίχως δεσμεύσεις και μπελάδες. Δεν παραπονιέμαι. Οι πολλοί είναι δις και τρισευτυχισμένοι με τη ζωή που κάνουν και το μέλλον που αναμένουν και τους περιμένει και τους ανήκει. Δεν τους ζηλεύω και να περνάνε πάντα καλά. Ξεχνούν πολλά και έτσι πρέπει. Εγώ απλά δηλώνω ευδυστυχισμένος ή και δυσευτυχισμένος αν προτιμάται. Το ίδιο μου κάνει. Είναι αρκετό και δεν το πολυψάχνω. Έτσι κι αλλιώς με τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες δεν βγάζεις άκρη. Ειδικά βραδιάτικα μετά από πιόμα. Τσάμπα σπας το κεφαλάκι σου και καταναλώνεις την πολύτιμη φαιά ουσία σους. Αν έχεις κι από δαύτη. Διαφορετικά μακάριοι οι φτωχοί στο πνεύμα και πάλι κερδισμένος είσαι. Έχεις καβατζώσει πρώτη θέση στον παράδεισο για την επόμενη την αιώνια ζωή και ποιος σε πιάνει. Μόνο να είσαι λίγο φτενός για να περάσεις από την τρύπα της βελόνας. Να μην πιαστείς κορόιδο την τελευταία στιγμή.

Πριν από λίγο έγραφα ένα μικρό διήγημα μα κόλλησα. Ίσως τώρα που με φυσάει καθαρός αέρας να βρω τη συνέχεια και να μπορέσω να το τελειώσω. Όχι ότι κάτι θα γίνει. Είμαι ερασιτέχνης γραφιάς κι ούτε που με νοιάζει αν θα με διαβάσει κανείς. Καθαρόαιμος χομπίστας που λένε. Πάντως είναι ωραίες ιστορίες κι ας τις έχω καταχωνιασμένες στο συρτάρι. Κάποιος μπορεί να με ανακαλύψει στο μακρινό μέλλον και να με κάνει διάσημο. Να με ξεθάψει από την λήθη και την αφάνεια. Ίσως κάποιος φιλόλογος γυαλάκιας να μου χαρίσει και μένα τον ασήμαντο λίγα δράμια δόξας και φήμης. Έστω και μετά θάνατο. Δεν πειράζει. Τόσο το καλύτερο. Τώρα δεν με ξέρει κανείς κι έχω την ησυχία μου. Μα προέχει να ολοκληρώσω το τελευταίο πεζό αν και μ’ έχει εγκαταλείψει η έμπνευση. Έχω φάει άγριο μπλοκάρισμα. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Γράφω για έναν μοναχικό τύπο που περπατά μόνος του την νύχτα μέσα στην άδεια πόλη. Μα δεν ξέρω τι να τον κάνω. Όπως και τον εαυτό μου. Μοιάζουμε λιγάκι. Όλοι οι ήρωές μου είναι λιγάκι βλαμμένοι σαν κι εμένα. Απροσάρμοστοι και σαστισμένοι από την πραγματικότητα. Τρέχουν να κρυφτούν. Με την πρώτη δυσκολία το βάζουν στα πόδια. Μα πολύ τους γουστάρω. Σχεδόν τους αγαπώ. Τον σημερινό τύπο σκέφτομαι να τον βάλλω κάτι σπουδαίο να κάνει μα δεν βρίσκω τι. Σίγουρα πρέπει να ‘ναι κάτι πρωτότυπο. Να σκοτώσει ή να αυτοκτονήσει ας πούμε. Όμως ο παλιόπουστας μου αντιστέκεται. Είναι τεμπέλης και δεν θέλει να κάνει τίποτα σ’ αυτήν την παλιοζωή. Παντελώς αδιάφορος για όλα ο ξεφτίλας. Θέλει να μην τον ενοχλώ και να τον αφήσω ήσυχο στην ηρεμία του και την ολύμπια αταραξία του. Να μην τον παρασκοτίζω με τις ορέξεις μου. Δεν θα του κάνω το χατίρι. Συμβαίνει καμιά φορά μα θα στύψω το μυαλουδάκι μου και κάποια ιδέα θα κατεβάσω. Κάτι θα βρω να γράψω για τον ρεζίλη της κοινωνίας.    

Δίχως να το καταλάβω έφτασα στον μόλο. Η θάλασσα είναι σκοτεινή και γαλήνια. Φοβάμαι να βουτήξω μέσα γιατί σίγουρα θα πνιγώ και θα πάω στον πάτο και στον αγύριστο. Θα με φάνε οι καρχαρίες και τα σκυλόψαρα. Έχω ξεχάσει να κολυμπώ κι ας αγαπώ τη ζωή. Έξω στην άκρη της προκυμαίας δεν ψαρεύει κανείς. Ούτε καλάμια ούτε πετονιές. Κουράστηκα να περπατώ. Σε λίγο ξημερώνει. Κάθομαι στο παγκάκι κι ανάβω τσιγάρο. Το φεγγάρι έχει χαθεί μα η γέφυρα είναι φωτισμένη. Ένα μαύρο γατάκι στην άκρη του δρόμου φτύνει αίμα. Έχει σκύψει το κεφάλι και περιμένει.