ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Έξω έχει χειμωνιάτικη λιακάδα. Η μέρα είναι ηλιόλουστη. Χαρά Θεού. Κι όμως η γάτα μου πεθαίνει. Ξεψυχάει. Τελειώνει. Η όμορφη αλανιάρα μου Νταιζούλα έφτασε δέκα χρονών. Δεν είναι και λίγο για ζώο του δρόμου χωρίς εμβόλια φάρμακα και κτηνιάτρους. Γερό σκαρί. Μακροημέρευσε περνώντας κοντά μου μια ευτυχισμένη ζωή. Οι προηγούμενες δεν έζησαν πολύ. Ίσως λίγο περισσότερο από όλες η ταρταρούγα με το θολό αριστερό της μάτι. Τελικά τα θηλυκά είναι πιο δυνατά. Της μάζευα από τον ακάλυπτο. Άλλες έρχονταν και ξεψυχούσαν έξω απ’ το παράθυρό μου. Η Νταίζυ για τρεις μέρες είχε εξαφανιστεί. Ανησύχησα. Με ζώσανε τα μαύρα φίδια. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Γύρισε μα δεν είχε όρεξη ούτε για φαγητό ούτε για νερό. Φαινόταν καταπονημένη και αδυνατισμένη. Με κοίταζε στα μάτια και νιαούριζε με παράπονο. Ζητούσε βοήθεια μα πλέον δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ήταν ζήτημα ωρών.

Τώρα έχει πέσει σε λήθαργο με δύσπνοια. Αναπνέει βαριά και γρήγορα. Της χαϊδεύω απαλά το κεφαλάκι μα δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει. Τουλάχιστον γνώριζε καλά ότι την αγαπούσα και μου το ανταπόδιδε και με το παραπάνω. Το τελευταίο δεκάλεπτο βγάζει μικρές κραυγούλες πόνου. Στο τέλος κάνει δύο τινάγματα με συσπάσεις του κορμιού της και αφήνει την τελευταία της πνοή. Σαν τελευταίο αποχαιρετισμό κουνάει την ουρά της κυματιστά προς τα πάνω. Μετά κοκαλώνει με τα μάτια ορθάνοιχτα. Αυτό ήταν. Πάει. Το μαρτύριο τέλειωσε. Σφίχτηκε το στομάχι μου. Ράγισε η καρδιά μου. Είχα χρόνια να κλάψω. Την έβαλα σε ένα χαρτόκουτο και την άφησα μέσα στον κάδο των απορριμμάτων όπως και τις προηγούμενες. Το πρωί θα περάσει να την παραλάβει το σκουπιδιάρικο του δήμου. Όμως δεν πρόκειται να την ξεχάσω. Όπως και όλα τα πλάσματα του κόσμου τούτου που ξάπλωσαν πλάι μου στο κρεβάτι και κοιμήθηκαν μαζί μου.

Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Δεν πάει άλλο. Ίσως να φταίει που έχω μείνει ολομόναχος. Είχα δυο τρεις καλούς φίλους για παρηγοριά που γνωριζόμασταν από μικρά παιδιά μα έφυγαν κι αυτοί νωρίς. Δεν μπορώ πια άλλες κηδείες και αποχωρισμούς. Δεν αντέχω άλλα πένθη. Άλλες απώλειες. Μάλλον πλησιάζει και η δικιά μου σειρά να την πουλέψω.  Την είδα την ζωή και την γνώρισα απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Τελικά μια μαλακία ήταν. Εννιά ξυδάτες και μια λαδάτη. Συνέχεια με ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μια πίκρα. Και ενδιάμεσα πολλή βαρεμάρα και ανία. Λίγες οι χαρές και οι απολαύσεις. Και όλα για το τίποτα. Όλα μάταια. Όλα χωρίς νόημα. Δεν φταίει κανείς. Έτσι ήταν η φτιαξιά μου. Δεν υπήρξαν καλύτερες μέρες σε προηγούμενες εποχές ή μάλλον έχουν σβήσει από την μνήμη μου. Κάποτε ήμουνα απλά εσωστρεφής μοναχικός και απαισιόδοξος. Τώρα είμαι απελπισμένος απογοητευμένος και μόνος. Καταθλιπτικός με πλήρη επίγνωση της κατάστασής μου.

Ίσως πρέπει να αρχίσω το αλκοόλ τα χάπια τα ναρκωτικά και άλλες ψυχότροπες ουσίες ελπίζοντας σε έναν βαρβάτο καρκίνο που γρήγορα θα με απαλλάξει απ’ την ύπαρξη που με βασανίζει. Ή καλύτερα να φύγω στον ύπνο μου από ανακοπή της ραγισμένης μου καρδιάς στα πενήντα τέσσερά μου την μέρα των γενεθλίων μου βλέποντας φλας μπακ σαν όνειρο την προηγούμενη ζωή μου. Ωραία θα ‘ναι. Χωρίς να το καταλάβω. Χωρίς να βασανιστώ περισσότερο. Δίχως αγωνία και τρόμο για το άγνωστο που με περιμένει. Για το μεγάλο τίποτα. Αν και ολομόναχος όπως τα ζώα. Δίχως κάποιον να μου κρατάει το χέρι τις τελευταίες στιγμές. Μα δεν πειράζει. Έτσι το θέλησα. Αυτή ήταν η μοίρα μου. Δυο σπασμοί και τινάγματα των ποδιών για τελευταίο αποχαιρετισμό και μετά κόκαλο με τα μάτια ορθάνοιχτα να καρφώνουν το ταβάνι. Αμήν.

Τουλάχιστον δεν έκλαψε και δεν στεναχωρήθηκε κανένας εξαιτίας μου. Με βρήκανε μετά από πολλές μέρες σπάζοντας την πόρτα σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση μάλλον απ’ την μπόχα και τη δυσοσμία μέσα σε ένα σμήνος από χοντρές χρυσόμυγες. Εκείνες είχαν καταλάβει πρώτες την θανατίλα κι έτρεξαν να το εκμεταλλευτούν. Αυτό ήταν λοιπόν. Το παραμύθι τελείωσε. Έφτασε το τέλος του παιχνιδιού. Επιστρέφω στο ποτέ και στο πουθενά. Διασπώμαι ξανά σε αεικίνητα στοιχειώδη σωματίδια και άβουλα ενεργειακά πεδία. Γίνομαι πάλι μια αγνή και αθώα φύση έξω από τον χρόνο. Δίχως παρόν παρελθόν και μέλλον. Εγώ καθάρισα. Όσο για σας καλοί μου άνθρωποι εύχομαι ολόψυχα υπομονή κουράγιο και καλή τύχη. Κι ας μην πρόκειται να ξανασυναντηθούμε. Δεν πειράζει. Γεια σας μάγκες. Γεια σας παίδες. Φιλιά πολλά και αντίο σε όλους. Σας αγαπώ πολύ.